Ingezonden brief

Op 17 april 1933 ben ik geboren in de woning Bovenweg 10 gem. Koedijk (post Sint-Pancras). Dat is de woning achter het monument naast de spoorlijn. Deze woning werd door twee gezinnen bewoond.  Wij woonden aan de zuidkant aan de kant van de spoorlijn. Tijdens de fusiade van de 20 jongens op 15 April 1945 stond ik voor het raam aan de voorzijde van de kamer, mijn vader en mijn broer, inmiddels overleden, zagen wij een Duitse wagen aankomen en stoppen vanuit Alkmaar gezien aan de Noordzijde van de overweg.

Mijn Vader kon het uiteindelijk niet aanzien wat er ging gebeuren, mijn moeder en mijn broer gingen ook weg van het raam, nadat de Duitsers het geweer op ons hadden gericht, en ik een gordijn had dichtgeschoven ben ik blijven kijken om te zien wat er ging gebeuren. Er werden 10 jongens in de tuin gezet en door een dertigtal Duitse soldaten neergeschoten, en nadat deze jongens in de vrachtauto waren gelegd, werden de volgende tien op dezelfde brute wijze doodgeschoten,en in de auto gedeponeerd.
60 jaar later is hiervan een artiikel van in de Alkmaarse krant geschreven, met medeweten en met toelichtingen mijnerzijds.
Tot op heden ben ik nog de enige levende die dit heeft zien gebeuren,en dat gaat tot op heden niet in je koude kleren zitten, en ik kan het ook niet en waarschijnljk ook nooit vergeten. Door het krantenartikel ben ik in contact gekomen met Hannie van Meeteren de dochter van de gefusieerde mijnheer van Meeteren waarvan de moeder van Hannie van Meeteren het monument prees in de eenvoud.
Eneke jaren heb ik meegelopen in de stille tocht naar het monument, de laatste jaren niet meer i.v.m. de drukte van de tocht. Ik ergerde mezelf aan de drukte van de jeugd zo ook aan ouderen die pratende en lachend meeliepen.
Ook aan auto's, brommers etc. die gewoon deden alsof er niets aan de hand was. Vorig jaar heb ik met mijn vrouw en Hannie van Meeteren en haar man meegelopen in Overveen. En dan besef je dat een stille tocht heel wat anders is, dan hier, waar het uiteindelijk voltrokken is. Nu sta ik in tweestrijd ga ik hier weer eens meelopen?
Als ik zeker zou wezen dat het hier ook stil zou kunnen zijn zal ik zeggen, Ja ik ga meelopen maar anders nee. Nu nog een vraag is er iemand die kan zorgen dat het hier een tweede Overveen kan worden. Zoja dan zal ik zeker meelopen en herdenken wat ik toen gezien heb. Hopende dat er iemand meeloopt die de orde tijdens deze stille tocht kan handhaven.

Groetend K.den Hartigh,  Sint-Pancras.

Ook kan ik nog vermelden dat wij in besloten kring met Hannie Coolen van Meeteren en haar echtgenoot, mijn vrouw en ikzelf bij het monument al enkele jaren op 15 april reeds een sobere herdenking houden. Waar door Hannie altijd de eerste bos bloemen gelegd wordt.